Βία κατά των γυναικών

Written by Vassiliki Simoglou on 03/07/2011. Posted in Άρθρα

« Ντρεπόμουν να μιλήσω για αυτό… Υπέφερα πολύ καιρό και κράτησα τον πόνο μου για μένα. Δεν ξέρω τι με έκανε να πάρω την αστυνομία, εκείνο το βράδυ. Καθάριζα το αίμα μου από το πάτωμα και το αποφάσισα χωρίς να το σκεφτώ… Το ζούσα αυτό οχτώ χρόνια. Με ρώτησαν γιατί δε μίλησα νωρίτερα… Δεν μπορούσα να τον αφήσω, τον φοβόμουν τόσο πολύ… Το είχα συνηθίσει, το είχα δεχτεί σα να ήταν φυσιολογικό… Καμιά φορά ένιωθα ότι το άξιζα…» (Κ.)

Η μαρτυρία της Κ. είναι μία μόνο από τις μαρτυρίες γυναικών που κακοποιήθηκαν και που κατάφεραν να βγουν από τη σιωπή, την ενοχή, τη ντροπή και να ξεφύγουν. Γυναίκες που ανέχονται ψυχολογική, σωματική, οικονομική, σεξουαλική βία, γυναίκες θύματα εγκλωβισμένα σε μια οικογενειακή τρομοκρατία, γυναίκες της ντροπής και της μυστικοπάθειας, απομονώνονται και αρνούνται να μοιραστούν την ταπείνωση που υφίσταται το σώμα και η ψυχή τους. Φοβούνται την κατακραυγή, δυσπιστούν απέναντι στον ίδιο τους τον εαυτό, στους ανθρώπους και την κοινωνία, κλείνονται με απάθεια σε μια παθητικότητα που νιώθουν πως τους άξιζε ή πως την προκάλεσαν. Στη θέση του αυτοσεβασμού το κενό, στη θέση της ζωής η αυτοκαταστροφή, στη θέση του σώματος ο πόνος, υπομένουν την παραβίαση του σώματος και της ψυχής τους από τον άλλο – το σύζυγο, τον πατέρα, τον αδελφό – και η ψυχή γίνεται ένα με το δέρμα και υποφέρει.

Από πού ξεκινάει το σώμα; Πού τελειώνει το σώμα μου και πού αρχίζει το σώμα του άλλου; Τι είναι το σώμα, το δέρμα; Γιατί δεν ξεχνάει; Και τι είναι να προσβάλλει κανείς το σώμα, να του επιτίθεται; Το δέρμα (ως επιφάνεια του σώματος) εγκλείει ψυχικά περιεχόμενα και οριοθετεί τον ψυχισμό. Το άτομο περιέχεται ψυχικά μέσα σε ένα φάκελο – το σώμα – ο οποίος το ενοποιεί. Αυτή η υποστύλωση του ψυχισμού πάνω στο δέρμα μαρτυρά μια ομολογία μεταξύ σώματος και ψυχής, με την έννοια ότι λειτουργούν και τα δύο ως σύνορα με το έξω και ως δοχεία που περιέχουν το μέσα. Υπάρχει, συνεπώς, μια διεπιφάνεια, μια διασύνδεση ανάμεσα στο μέσα (τον ψυχισμό) και το έξω (το δέρμα), που δεν είναι άλλη από το σώμα. Το έξω δεν μπορεί να διεισδύσει στο μέσα χωρίς τη διαμεσολάβηση του σώματος. Όταν, λοιπόν, το σώμα κακοποιείται, τραυματίζεται μαζί του και αυτή η διασύνδεση με την ψυχή, γι’ αυτό και κάθε μορφή βίας πάνω στο σώμα είναι πέρα και πάνω από όλα ψυχολογική. Το δέρμα, αυτός ο ελέφαντας, δεν ξεχνάει τα τραύματά του, γιατί τα ενσωματώνει στην ψυχή. Εκεί που τελειώνει το σώμα μου, εκεί αρχίζει το σώμα του άλλου. Και όταν αυτό το όριο διαρρηγνύεται με τη βία, όπως αυτό συμβαίνει στην κακοποιημένη γυναίκα, τότε κατακερματίζεται η ψυχή και μόνη της δεν μπορεί, δε γίνεται να ενοποιηθεί ξανά. Στην ανάγκη του άλλου να επιβληθεί στην ψυχή μιας γυναίκας βιαιοπραγώντας πάνω στο σώμα της, η γυναίκα οφείλει στον εαυτό της να απαντήσει με τόλμη και να λύσει τη σιωπή.

Η βία κατά των γυναικών είναι μία ακόμα έκφραση της ανισότητας των δύο φύλων, που αναπαριστά, πέραν των άλλων, μια καταπάτηση των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μόνον όταν οι γυναίκες πατήσουν μέσα στην κοινωνία σαν ισότιμα μέλη της και βγουν από τη ντροπή και το φόβο, θα πάψει η βία κατά των γυναικών να είναι μια αθέατη νόρμα και θα απογυμνωθεί ως μια προσβλητική, σοκαριστική ανωμαλία… Πριν να είναι πολύ αργά και η τρομοκρατία μέσα στην οικογένεια γίνει τρομολαγνεία για τα Μέσα και τους φορείς.

 


Tags: , , , , , , ,

Vassiliki Simoglou

Τα κείμενα που δημοσιεύονται στον παρόντα ιστότοπο εκφράζουν τις απόψεις του συντάκτη τους. Κατά το Ν. 2121/1993 και κατά τη Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης (που έχει κυρωθεί με το Ν. 100/1975) απαγορεύεται η αναδημοσίευση και γενικά η αναπαραγωγή των κειμένων, με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά ή περιληπτικά, στο πρωτότυπο ή σε μετάφραση ή άλλη διασκευή, χωρίς γραπτή άδεια του συντάκτη τους. Παραπομπές στα κείμενα θα πρέπει να γίνονται ως ακολούθως: Σίμογλου, Β. Ν., 2011, [Τίτλος κειμένου], προσβάσιμο στις [Ημερομηνία], από [URL].

Το Εγώ δεν είναι κυρίαρχο στο ίδιο του το σπίτι.

Σ. Φρόυντ

Γραφεία

Tel:+971524019570 Email: vsimoglou@gmail.com

φορμα επικοινωνιασ